บทความ น้าเน็ค
บทความของน้าเน็คเจ๋ งดีนะ
> > >>>>อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน......
> > >>>>แล้วนะ
> > >>>>ข้อคิดดี ๆ
> > >>>>จากน้าเน๊ก เกตุเสพย์สวัสดิ์
> > >>>>คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี
> > >>>>1 ปี เท่ากับ 365 วัน
> > >>>>แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน
> > >>>>คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที
> > >>>>ลองนับเป็นสัปดาห์
> > >>>>อืม......... ไม่เลว 3,120 สัปดาห์
> > >>>>อุแม่เจ้า........แสดงว่า
> > >>>>เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์
> > >>>>สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง
> > >>>>คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดูนาฬิกา
> > >>>>แทบเบือนหน้าหนีจากปฏิทิน
> > >>>>เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับ
> > >>>>ถอยหลังเพื่อรอวันลาโลก...
> > >>>>เปล่าเลยผมไม่ได้กลัวตาย
> > >>>>และขอโทษที่หากเรื่องอาจไม่ค่อยขำ
> > >>>>แต่ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บน
> > >>>>โลกนี้มันน้อยมากหากคำนวนในเชิงตัวเลข
> > >>>>ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน
> > >>>>เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง
> > >>>>หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู
> > >>>>ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก
> > >>>>พื้นที่อีกหลายล้านตาราง
> > >>>>กิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป
> > >>>>โอ๊ย..... กลุ้ม
> > >>>>สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมา
> > >>>>มันน้อยเกินไปจริง ๆ และที่น่า
> > >>>>กลุ้มไปกว่านั้นคือ
> > >>>>ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี
> > >>>>แน่นอน 1 ปี ยังเท่ากับ 365 วัน
> > >>>>นั่นแสดงว่าบางคนไม่ได้มีเวลาบนพื้นโลก
> > >>>>21,900 วันหรอกนะ
> > >>>>อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ซะด้วยซ้ำ!
> > >>>>อุแม่เจ้าเทค 2
> > >>>>คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยว
> > >>>>เหลือไม่ถึง
> > >>>>สามพันวันแล้วเหรอเนี่ย!!!!
> > >>>>คิดแบบนี้ต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู
> > >>>>กางปฏิทินออกกว้างๆ
> > >>>>เพราะมันคือเวลาที่เรา เหลือ.... บนโลกนี้
> > >>>>นี่ชั้นกำลังทำบ้าบออะไร
> > >>>>อยู่.....ไม่เลยน้องสาว
> > >>>>นี่ไม่ใช่ปรัชางี่เง่าอะไรทั้งสิ้น
> > >>>>หากเป็นความจริงที่
> > >>>>เราไม่ค่อยได้มองมัน
> > >>>>เอาล่ะ งั้นสมมติว่าทุกคนอายุ 17 ปี
> > >>>>แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,205 วัน
> > >>>>และผ่านคืนวันเสาร์มาร้อยกว่าครั้ง
> > >>>>ส่วนหน่วยนาทีนั้น ......
> > >>>>คำนวณเองบ้างซิว้อยย.....
> > >>>>เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น
> > >>>>หักลบกับเวลา ( ที่คาดว่าจะ) เหลืออยู่
> > >>>>ผลลัพธ์ที่ได้
> > >>>>เราจะทำยังไงกับมันดี
> > >>>>แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ
> > >>>>นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวัน ๆ
> > >>>>ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่จิกหัวใช้
> > >>>>เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า
> > >>>>" เงินเดือน "
> > >>>>บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้ง ๆ
> > >>>>ที่ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า
> > >>>>รู้แต่ว่าแม่ชอบ
> > >>>>ไม่ก็เห็นแค่ว่าเพื่อนเรียน
> > >>>>เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่า
> > >>>>กูจะเป็นอะไรดี
> > >>>>บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟ
> > >>>>อยู่อย่างนั้น
> > >>>>ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอย
> > >>>>ไปหาคนอื่น
> > >>>>แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเอง
> > >>>>เหลืออยู่แต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน
> > >>>>ทุกวัน ทุกวัน
> > >>>>บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร
> > >>>>เก๊กใส่กันไปวัน ๆ
> > >>>>ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ
> > >>>>มึงแน่ กูแน่
> > >>>>งอนการกุศล
> > >>>>ประชดทำลายสถิติ
> > >>>>เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ....ไอ้บ้า
> > >>>>และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม
> > >>>>" ฆ่าเวลา " ชีวิตมันว่างจัด
> > >>>>ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย
> > >>>>บอกตรง ๆ
> > >>>>เห็นแล้วอยากตบกบาล
> > >>>>เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มี
> > >>>>ค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี
> > >>>>อีกหน่อยเราก็ตายจากัน ...... แล้วนะ
> > >>>>ลองคิดแบบนี้บ้าง
> > >>>>ใช่แล้ว ....
> > >>>>เราจะเกิดความเสียดาย
> > >>>>เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่
> > >>>>เรายังไม่ได้ทำ
> > >>>>ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ
> > >>>>ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย
> > >>>>แต่ให้รีบทำทุกอย่าง
> > >>>>ก่อนที่จะตาย ...
> > >>>>ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้
> > >>>>และในเมื่อเราไม่รู้ว่า
> > >>>>เมื่อไหร่ ...
> > >>>>มาเตรียมการรอรับวาระสุด
> > >>>>ท้ายของเราดีกว่า
> > >>>>เอาแบบตายวันตายพรุ่งก็
> > >>>>จะได้นอนตายตาหลับ
> > >>>>ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า....
> > >>>>พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว
> > >>>>ทำงานในสิ่งที่เรารัก
> > >>>>เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก
> > >>>>ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง
> > >>>>...ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ...เตือนแล้วไง
> > >>>>รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้ง
> > >>>>หมดที่ความรู้สึกมี
> > >>>>ส่วนจะรักหรือไม่รักกู
> > >>>>ไม่สนว้อย ...
> > >>>>เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ )
> > >>>>ตายแล้ว
> > >>>>ใช้เวลา ที่อาจจะ)
> > >>>>สุดท้ายที่มีต่อกันไว้
> > >>>>กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอด
> > >>>>ครั้งสุดท้ายของเรา
> > >>>>นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
> > >>>>เพราะอย่างน้อย ๆ
> > >>>>เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล.
> > >>>>คนข้างบ้านเดินแป้นแล้
> > >>>>นมาบอกข่าวดี
> > >>>>ลูกสาววัย 23
> > >>>>กำลังจะแต่งงาน
> > >>>>ในมือมีซองสีชมพูพร้อมการ์ด
> > >>>>ลูกสาวอยู่ต่างจังหวัดกับคู่หมั้น
> > >>>>แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง
> > >>>>เมื่อกี๊ว่าที่เจ้าสาวเพิ่งโทร
> > >>>>มาปรึกษาแม่เรื่องชุดแต่งงาน.........
> > >>>>หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง เธอตาย ......
> > >>>>แต่กว่าคนเป็นแม่จะรู้ข่าวร้าย
> > >>>>ก็ปาไป 5 วัน
> > >>>>ซองในมือผม กลายเป็นเงินช่วยงานศพ
> > >>>>ช่อดอกไม้
> > >>>>กลายเป็นพวงหรีด
> > >>>>และทั้งหมดกลายเป็นแรงบันดาลใจ
> > >>>>ที่อยากจะบอก
> > >>>>ว่าอีกหน่อยเราก็ตายจากกัน .... แล้วนะ
> > >>>>อ้าว.... รู้งี้ยังจะมาอ้อย
> > >>>>สร้อยอะไรกันอีก
> > >>>>รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เรา
> > >>>>เหลืออยู่ไปทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ
> > >>>>เดี๋ยวตายซะก่อน ....
> > >>>>เสียดายแย่
> > >>>>โดย
> > >>>>น้าเน๊ก ...... เกตุเสพย์สวัสดิ์
> > >>>>อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน......
> > >>>>แล้วนะ
> > >>>>ข้อคิดดี ๆ
> > >>>>จากน้าเน๊ก เกตุเสพย์สวัสดิ์
> > >>>>คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี
> > >>>>1 ปี เท่ากับ 365 วัน
> > >>>>แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน
> > >>>>คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที
> > >>>>ลองนับเป็นสัปดาห์
> > >>>>อืม......... ไม่เลว 3,120 สัปดาห์
> > >>>>อุแม่เจ้า........แสดงว่า
> > >>>>เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์
> > >>>>สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง
> > >>>>คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดูนาฬิกา
> > >>>>แทบเบือนหน้าหนีจากปฏิทิน
> > >>>>เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับ
> > >>>>ถอยหลังเพื่อรอวันลาโลก...
> > >>>>เปล่าเลยผมไม่ได้กลัวตาย
> > >>>>และขอโทษที่หากเรื่องอาจไม่ค่อยขำ
> > >>>>แต่ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บน
> > >>>>โลกนี้มันน้อยมากหากคำนวนในเชิงตัวเลข
> > >>>>ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน
> > >>>>เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง
> > >>>>หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู
> > >>>>ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก
> > >>>>พื้นที่อีกหลายล้านตาราง
> > >>>>กิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป
> > >>>>โอ๊ย..... กลุ้ม
> > >>>>สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมา
> > >>>>มันน้อยเกินไปจริง ๆ และที่น่า
> > >>>>กลุ้มไปกว่านั้นคือ
> > >>>>ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี
> > >>>>แน่นอน 1 ปี ยังเท่ากับ 365 วัน
> > >>>>นั่นแสดงว่าบางคนไม่ได้มีเวลาบนพื้นโลก
> > >>>>21,900 วันหรอกนะ
> > >>>>อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ซะด้วยซ้ำ!
> > >>>>อุแม่เจ้าเทค 2
> > >>>>คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยว
> > >>>>เหลือไม่ถึง
> > >>>>สามพันวันแล้วเหรอเนี่ย!!!!
> > >>>>คิดแบบนี้ต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู
> > >>>>กางปฏิทินออกกว้างๆ
> > >>>>เพราะมันคือเวลาที่เรา เหลือ.... บนโลกนี้
> > >>>>นี่ชั้นกำลังทำบ้าบออะไร
> > >>>>อยู่.....ไม่เลยน้องสาว
> > >>>>นี่ไม่ใช่ปรัชางี่เง่าอะไรทั้งสิ้น
> > >>>>หากเป็นความจริงที่
> > >>>>เราไม่ค่อยได้มองมัน
> > >>>>เอาล่ะ งั้นสมมติว่าทุกคนอายุ 17 ปี
> > >>>>แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,205 วัน
> > >>>>และผ่านคืนวันเสาร์มาร้อยกว่าครั้ง
> > >>>>ส่วนหน่วยนาทีนั้น ......
> > >>>>คำนวณเองบ้างซิว้อยย.....
> > >>>>เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น
> > >>>>หักลบกับเวลา ( ที่คาดว่าจะ) เหลืออยู่
> > >>>>ผลลัพธ์ที่ได้
> > >>>>เราจะทำยังไงกับมันดี
> > >>>>แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ
> > >>>>นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวัน ๆ
> > >>>>ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่จิกหัวใช้
> > >>>>เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า
> > >>>>" เงินเดือน "
> > >>>>บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้ง ๆ
> > >>>>ที่ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า
> > >>>>รู้แต่ว่าแม่ชอบ
> > >>>>ไม่ก็เห็นแค่ว่าเพื่อนเรียน
> > >>>>เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่า
> > >>>>กูจะเป็นอะไรดี
> > >>>>บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟ
> > >>>>อยู่อย่างนั้น
> > >>>>ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอย
> > >>>>ไปหาคนอื่น
> > >>>>แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเอง
> > >>>>เหลืออยู่แต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน
> > >>>>ทุกวัน ทุกวัน
> > >>>>บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร
> > >>>>เก๊กใส่กันไปวัน ๆ
> > >>>>ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ
> > >>>>มึงแน่ กูแน่
> > >>>>งอนการกุศล
> > >>>>ประชดทำลายสถิติ
> > >>>>เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ....ไอ้บ้า
> > >>>>และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม
> > >>>>" ฆ่าเวลา " ชีวิตมันว่างจัด
> > >>>>ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย
> > >>>>บอกตรง ๆ
> > >>>>เห็นแล้วอยากตบกบาล
> > >>>>เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มี
> > >>>>ค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี
> > >>>>อีกหน่อยเราก็ตายจากัน ...... แล้วนะ
> > >>>>ลองคิดแบบนี้บ้าง
> > >>>>ใช่แล้ว ....
> > >>>>เราจะเกิดความเสียดาย
> > >>>>เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่
> > >>>>เรายังไม่ได้ทำ
> > >>>>ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ
> > >>>>ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย
> > >>>>แต่ให้รีบทำทุกอย่าง
> > >>>>ก่อนที่จะตาย ...
> > >>>>ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้
> > >>>>และในเมื่อเราไม่รู้ว่า
> > >>>>เมื่อไหร่ ...
> > >>>>มาเตรียมการรอรับวาระสุด
> > >>>>ท้ายของเราดีกว่า
> > >>>>เอาแบบตายวันตายพรุ่งก็
> > >>>>จะได้นอนตายตาหลับ
> > >>>>ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า....
> > >>>>พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว
> > >>>>ทำงานในสิ่งที่เรารัก
> > >>>>เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก
> > >>>>ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง
> > >>>>...ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ...เตือนแล้วไง
> > >>>>รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้ง
> > >>>>หมดที่ความรู้สึกมี
> > >>>>ส่วนจะรักหรือไม่รักกู
> > >>>>ไม่สนว้อย ...
> > >>>>เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ )
> > >>>>ตายแล้ว
> > >>>>ใช้เวลา ที่อาจจะ)
> > >>>>สุดท้ายที่มีต่อกันไว้
> > >>>>กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอด
> > >>>>ครั้งสุดท้ายของเรา
> > >>>>นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
> > >>>>เพราะอย่างน้อย ๆ
> > >>>>เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล.
> > >>>>คนข้างบ้านเดินแป้นแล้
> > >>>>นมาบอกข่าวดี
> > >>>>ลูกสาววัย 23
> > >>>>กำลังจะแต่งงาน
> > >>>>ในมือมีซองสีชมพูพร้อมการ์ด
> > >>>>ลูกสาวอยู่ต่างจังหวัดกับคู่หมั้น
> > >>>>แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง
> > >>>>เมื่อกี๊ว่าที่เจ้าสาวเพิ่งโทร
> > >>>>มาปรึกษาแม่เรื่องชุดแต่งงาน.........
> > >>>>หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง เธอตาย ......
> > >>>>แต่กว่าคนเป็นแม่จะรู้ข่าวร้าย
> > >>>>ก็ปาไป 5 วัน
> > >>>>ซองในมือผม กลายเป็นเงินช่วยงานศพ
> > >>>>ช่อดอกไม้
> > >>>>กลายเป็นพวงหรีด
> > >>>>และทั้งหมดกลายเป็นแรงบันดาลใจ
> > >>>>ที่อยากจะบอก
> > >>>>ว่าอีกหน่อยเราก็ตายจากกัน .... แล้วนะ
> > >>>>อ้าว.... รู้งี้ยังจะมาอ้อย
> > >>>>สร้อยอะไรกันอีก
> > >>>>รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เรา
> > >>>>เหลืออยู่ไปทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ
> > >>>>เดี๋ยวตายซะก่อน ....
> > >>>>เสียดายแย่
> > >>>>โดย
> > >>>>น้าเน๊ก ...... เกตุเสพย์สวัสดิ์
edit @ 5 Dec 2007 14:49:56 by IcE_OreO~*+
